توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت شصت :
***
«پاییزی‌ام حتّی زمانی که بهار است.»
هفت دال، سفرۀ اندوه من بود در سالی که منتظر گذر عقربه‌های ساعت بود.
دردِ بی‌مادری، درد بی‌پدری، درد زوال عشق، درد اردلان، درد فؤاد، درد ترانه، دردِ زوال چکامه... .
دیگر من بودم و من بودم و من؛ تنها، بی‌کَس، بی‌غمخوار و بی‌یار. دیگر چکامه بود و خودش و خودش.
دیگر پدر نبود تا نگاهم لابلای انگشتان دستش بچرخد وقتی آن تِراول‌های سبز
لطفا صبر کنید...
آفتاب
0چرا اینجوری شد...